Back To Top

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5
Czas do szkoły Czas do szkoły Czas do szkoły Czas do szkoły Czas do szkoły Czas do szkoły Czas do szkoły

ZS BURZENIN

Historia szkolnictwa w podstawowego w Burzeninie sięga czasów Średniowiecza. Na początku była to niewielka szkółka usytuowana przy parafii, przeznaczona wyłącznie dla dzieci płci męskiej. Nauczycielem był organista, choć jego wiedza najczęściej ograniczała się do umiejętności pisania i czytania.

Pierwszy zapis o burzenińskiej szkole pojawił się Księdze uposażeń parafii z lat 1511-1523 Jana Łaskiego. Do zadań nauczyciela należało nie tylko nauczanie dzieci, ale także posługa w kościele. Zimą uczyło się  szkółce od kilku do kilkunastu dzieci, latem zaś jedno.

Ponownie szkoła w Burzeninie pojawia się w aktach wizytacji parafii w województwie sieradzkim w latach 1779-1791. Poziom szkoły był bardzo niski. Obejmował jedynie naukę czytania, pisania rachunków, nauki katechizmu i wdrażania uczniów do różnych posług kościelnych. Do szkoły uczęszczały przede wszystkim dzieci z Burzenina.

Jak wyglądała taka szkoła warto zacytować za J. Kitowiczem (Opis obyczajow za panowania Augusta III, 1970, s. 68-69.). „Chłopców uczono czytać na elementarzu i pierwszych początków łaciny na gramatyce: Alwarze lub Donacie. Katechizm, czyli nauka religii, była najpierwszą przed wszystkimi innymi. Kary szkolne na tych, którzy się uczyć nie chcieli albo swawolą jaką popełnili, były: niedopuszczenie jedzenia obiadu, klęczenie albo plagi. Instrumenta kary: placenta, to jest skóra okrągła, gruba, w kilkoro złożona, na dłoń ręki szeroka, na trzonku drewnianym obdłużonym osadzona, którą - za omyłki w czytaniu lub na pamięć tego, czego się nauczyć naznaczono, odmawianiu - bito w rękę; za zupełne nienauczenie się wydziału swego lub za swawolą albo inne przestępstwo praw szkolnych instrument kary: rózga brzozowa albo dyscyplina, pospolicie rzemienna, u surowszych zaś nauczycielów z sznurków nicianych tęgo spleciona, siedym lub dziewięć odnóg mająca, którą to rózgą lub dyscypliną bito w tył obnażony, uderzając najmniej trzy, a najwięcej piętnaście razy, według przewinienia, według cierpiętliwości ciała i według surowości lub łagodności nauczyciela”.

Pod koniec XVIII w. szkółka bardzo źle funkcjonowała. Dlatego też w dniu 25 czerwca 1792 r. ks. Kan. Baltazar Pstrokoński ulokował 10 000 złp w banku polskim z przeznaczeniem na szkołę elementarną w Burzeninie. W XIX wieku utrzymywana ona była z odsetek z lokowanej sumy. Opłaty na szkołę miały się rozpocząć od św. Jana 1792 r. z prowizji 5 zł od 100. Proboszcz burzeniński został zobowiązany do postawienia szkoły. Drewniany budynek przetrwał do 1941 r. Do szkoły uczęszczało wówczas 30 uczniów.

Po wkroczeniu na teren Burzenina Prusaków szkołę zamknięto, a otwarto ją dopiero w 1807 r. Od 1905 r. rozpoczęła działalność szkoła ogólna dla wszystkich dzieci. Językami wykładowymi były wówczas język polski i rosyjski.

W okresie międzywojennym w Burzeninie funkcjonowała 7-klasowa szkoła powszechna. Początkowo mieściła się ona w drewnianym budynku Pstrokońskiego, a w 1933 r. oddano do użytku nowy murowany budynek, w którym obecnie mieści się przedszkole. 

Po wybuchu II wojny światowej wstrzymano naukę  w szkole. Wznowiono ją dopiero w połowie września. Jednak przerwano ją już  w grudniu 1939 r., kiedy to do Małopolski wywieziono 9 nauczycieli. Dwa lata później Niemcy rozebrali drewniany budynek, a w szkole urządzili magazyn.

Swoją działalność szkoła wznowiła w maju 1945 r. Pierwszym kierownikiem został Zenon Szpakowski, którego pod koniec roku zastąpił Antoni Bednarek. Budynek wymagał natychmiastowego remontu. Brakowało ławek i innego sprzętu szkolnego. Niebawem udało się doposażyć szkołę zarówno w ławki, tablice jak i książki. Do szkoły zgłosiło się ponad 300 dzieci.

Początkowo lekcje odbywały się  w klasach łączonych po 40 – 50 dzieci. Uczniowie zdolniejsi kończyli po dwie klasy rocznie.

W 1946 r. przywieziono z Monic drewniany barak, który służy do dziś . W roku szkolnym 1946-47 pracowało 4 nauczycieli, którzy uczyli w czterech izbach lekcyjnych. Nadal klasy były przepełnione.

W 1961 r. oddano do użytku nowy budynek szkolny przy ulicy Sieradzkiej 11. Umiejscowiono ją na działkach B. Kopańskiego i F. Kaczmarka. W dwa lata później w czynie społecznym wokół szkoły posadzono  100 drzewek i 1200 krzewów. W 1967 r. wybudowano blok jadalny, w którym mieściła się kuchnia i stołówka. W 1969 r. budynek szkoły połączono z blokiem jadalnym dobudowując świetlicę. W roku szkolnym 1974/75 w szkole wprowadzono dwuzmianowość.

W 1999 r. w ramach reformy oświaty powstała 6-klasowa szkoła podstawowa, która przetrwała do dziś.

Jacek Majdański

View the embedded image gallery online at:
http://zsburzenin.pl/historia#sigFreeId71eda5f0ac
   

Copyright © 2019 High School Rights Reserved.